در هفته های اخير، در ادامه سرکوب، مسايل مهمی رخ داده است که با توجه به شرايط دشوار کنونی، سرنوشت مردم ميهن ما را به مخاطره جدی می‌اندازد. مهم ترين اين رويدادها عبارت‌اند:

۱ – کانون بارها در باره مجازات اعدام اعتراص کرده و خواهان برچيده شدن احکام اعدام شده است . در يک سال اخير در چند استان از جمله خوزستان ، کردستان، سيستان و بلوچستان اعدام هايی صورت گرفته که آخرين مورد آن اعدام چند نفر در شهر اهواز و زاهدان است .

۲ -وضعيت جسمی و روانی احمد باطبی که از سال ۷۸ تاکنون در زندان بوده ، همه ی مردم را نگران کرده است . کانون نويسندگان ايران خواهان آزادی فوری احمد باطبی و ديگر زندانيان سياسی است. ما می خواهيم هرچه زودتر وضعيت عمومی اين دانشجوی مبارز از طريق رسانه ها به اطلاع عموم مردم برسد و اقدام به معالجه او شود.

۳- متاسفانه اخيرا سايت کانون نويسندگان ايران نيز همچون بسياری از سايت های ديگر مسدود شده است، و اين تنها راه ارتباط کانون با مخاطبانش از ميان رفته است.

۴- نشريات دانشجويی با سانسور شديدی روبه رو هستند و روزی نيست که شماری از اين نشريات توقيف و نويسندگان آن ها به دادگاه فرا خوانده نشوند. ما می خواهيم که اين سد وبندها از پيش روی نشريات روشنگر دانشجويی برداشته شود.

کانون نويسندگان ايران اعتراض و انزجار شديد خود را نسبت به اين گونه اعمال ابراز می دارد و خواستار پايان دادن به چنين حرکات ضد انسانی است .

کانون نويسندگان ايران
۵ / ۱۲ / ۱۳۸۵

اگر در ايام دهه فجر، محاکمه‌ی خسرو گلسرخی را که از کانال سه سيما پخش شد ديده باشيد، حتما به خاطر داريد موقعی که او با صلابت در ميان بهت و حيرت حاضران اظهار می‌داشت که: "اتهام سياسی در ايران، نيازمند اسناد و مدارکی نيست. خود من، نمونه‌ی صادق اين‌گونه متهم سياسی در ايران هستم. در فروردين ماه، چنان‌که در کيفرخواست آمده، به اتهام تشکيل يک گروه کمونيستی، که حتی يک کتاب نخوانده است، دستگير می‌شوم. تحت شکنجه قرار می‌گيرم و خون ادرار می‌کنم..." صدای خفه‌ی يک نفر در وسط دادگاه شنيده می‌شود که می‌گويد: "دروغه!"

شايد خيلی‌ها ندانند که صاحب اين صدا کيست. شايد گـُـمان بَرَند که او يکی از ماموران رژيم است که قصد تبرئه‌ی ساواک را داشته. اما اين‌طور نيست. "دروغه" را يکی از هم‌گروهی‌های گلسرخی بر زبان می‌آورد. ابراهيم ف.ر.، برای خودشيرينی، اين "دروغ" را می‌گويد. ببينيد همين شخص، در دفاع از خودش به چه وضع رقت‌باری می‌افتد:
"از زمانی که فهميدم افکار انسانی و عاطفی خانمم تحت تاثير و تلقين شيادانی خيالباف که از خود قهرمانی پوشالی ساخته بودند قرار گرفته و اين حيله‌گران و شارلاتانان و مفسدان اجتماعی که حرفه‌ای جز شيادی نداشته‌اند و چون سوداگران مرگ که مواد مخدر توزيع می‌کنند و اول عاملين خود را معتاد و بعد آن‌ها را به هر کار ناشايستی وادار می‌کنند..."

نمی‌دانم ايشان در چه وضع روحی و جسمی، دوستان خود را شياد و حيله‌گر و شارلاتان و مفسد اجتماعی می‌نامد، اما يقين دارم، حتی ماموران ساواک، اين فرد را موجودی ذليل و خوار می‌بينند که حاضر است به خاطر منافع شخصی‌اش، ديگران را قربانی کند. در مقابل، گلسرخی‌ی "کمونيست ِ توطئه گر" چنان با صلابت است که بازجوی ساواک بعد از تاييد حکم اعدام، با تاسف اظهار می‌دارد "من تمام تلاش خودم را کردم، ولی نتوانستم برای آن‌ها (گلسرخی و دانشيان) کاری بکنم. اميدوارم خدا نجات‌شان بدهد. ولی اگر آن‌ها را اعدام کنند، من اولين نفری هستم که سياه می‌پوشم و دنبال تابوت‌شان راه می‌افتم..." دنبال تابوت همان گلسرخی که مردانه در مقابل بازجو ايستاد و بر سرش فرياد زد؛ همان دانشيان که در مقابل توهين بازجو تاب نياورد و او را کتکی جانانه زد.

آن کس که "دروغه" گفت، زير فشار بود؛ زير شکنجه بود؛ خطر مرگ تهديدش می‌کرد؛ دو دختر خردسال داشت و بايد به فکر آينده آن‌ها می‌بود...

اما امروز، همين جريان، در شکل کمدی‌اش تکرار می‌شود. جوانی را به جرم بالا بردن يک زيرپيراهن خونی ابتدا به اعدام و بعد به حبس طولانی مدت محکوم می‌کنند. هفت سال از بهترين سال‌های زندگی اين جوان پشت ميله‌های زندان می‌گذرد. او را به خاطر بيان عقايدش تحت فشار قرار می‌دهند. برای درمان خارج از زندان به او مرخصی نمی‌دهند. وسايل شخصی‌اش را به هم می‌ريزند. جانش را به لب می‌رسانند تا بالاخره دچار حمله‌ی عصبی می‌شود. روانه‌ی بيمارستان‌اش می‌کنند. معالجه شروع نشده، او را به زندان باز می‌گردانند. همسرش را در وسط خيابان بازداشت می‌کنند. او برای دفاع از خود و همسرش به اعتصاب غذای خشک دست می‌زند...

حال، يک نفر(حسین درخشان، فعلا ساکن اسرائیل) در خارج از زندان، درست‌تر بگويم يک نفر در خارج از ايران، بدون اين‌که زير شکنجه باشد، بدون اين‌که تحت فشار باشد، بدون اين‌که دو دختر خردسال داشته باشد، در وب‌لاگش فرياد می‌زند: "دروغه!"

کاش به اين "دروغه" بسنده می‌کرد. بريده‌ی جرايد رو می‌کند که باطبی زندانی، همان‌که به خاطر بلند کردن زيرپيراهن خونی تا پای اعدام رفته و در نهايت به حبس بلندمدت محکوم شده، با ريچارد پرل آمريکايی در تماس بوده! به صراحت می‌نويسد:

اين‌ها گفته‌ی همان شاهدی‌ست که به قول کيهان "از غرب رسيد". يعنی اين سخنان ِ آقای درخشان، همانند سخنان قبلی‌شان، مورد توجه پرونده‌سازان امنيتی "کيهان" قرار خواهد گرفت و به ظن قريب به يقين، فردا بازجويان ِ باطبی به آن‌ها استناد خواهند کرد.

نمی‌دانم وقتی انقلاب شد، گوينده‌ی "دروغه" در دادگاه گلسرخی چه حالی داشت. حدس می‌زنم خجالت کشيده باشد؛ حتی اگر زير فشار بوده باشد؛ حتی اگر شکنجه شده باشد؛ حتی اگر کابل و شلاق، گوشت پاهايش را کنده باشد. حدس می‌زنم انسان خجالت بکشد حتی اگر جای خجالت کشيدن نباشد. اما نمی‌دانم امثال آقای درخشان که در آزادی و رفاه نشسته‌اند و با سخنان‌شان ديگران را گرفتار می‌کنند، فردا با خجالت‌شان چه خواهند کرد؟

در اين رابطه:   [ماجراهای احمد باطبی، حسين درخشان، سردبير خودم]     [وبلاگ ف. م. سخن]

سمیه بینات که شب گذشته از بازداشت آزاد شده بود با خانواده خود تماس گرفته است و اطلاع داده است که فعلا در گرگان برای کارهای مربوط به طرح پزشکی خود باقی می ماند.

گفته می شود که پرونده ای بر علیه وی در شعبه ده دادگاه انقلاب اسلامی گرگان گشوده شده است.

اما احمد باطبی به اعتصاب غذای خود خاتمه داده است.

مراسم شب شعری با حضور شعرا، فعالان سیاسی و فرهنگی و دانشجویان بمنظور پاسداشت مقاومت احمد باطبی و  زندانیان سیاسی در دفتر سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت) برگزار می گردد.

لازم به ذکر است، این شب شعر عصر دوشنبه 7 اسفندماه از ساعت 17 برگزار می گردد.

ادوار نیوز

پدر عزت ابراهیم نژاد نیز در پی فشارهای وارده در طی این چند هفته بر خانواده های زندانیان سیاسی مخصوصا بر خانواده های حادثه کوی دانشگاه و فشار مجاب رژیم برای بستن تمام پرونده های حادثه کوی دانشگاه مخصوصا پرونده عزت و همچنین وضعیت احمد باطبی اعلام کرد که ما آخرین نفس از راهمان و عزیزانمان که در این راه جان خود را نثار کرده اند حمایت می کنیم .

 رژیم جمهوری اسلامی این را بداند که ملت و مردم ما از خون عزت و اکبر هرگز نخواهیم گذشت و با این فشارها هرگز تسلیم نخواهیم شد.

 همانطور که فرزند عزیزم احمد باطبی سمبلی از مقاومت و ایثار برای تمامی آزادیخواهان جهان است ما نیز در پی فراخوان برادر عزیزم پدر احمد باطبی همگام و همقدم با او و تمامی آزادیخواهان ایران در این تجمع شرکت می کنیم و هرگز اجازه نمی دهیم که با سرنوشت عزیزانمان هر طور که بخواهند بازی کنند.

 رژیم این را بداند که با زندانی کردن فرزند من هرگز راه به جایی نخواهد برد ،غیر از این که فقط و فقط جنایات خود را بیشتر می کند

   قاتلان عزت ابراهیم نژاد و فاجعان حادثه کوی دانشگاه الان آزاده می گردند و نعره های مستی سر می کشند ولی این را بدانند که روزی همین ملت که اکنون از زیر فشار این رژیم خود را به پستوها کشیده اند روزی با صدای عدالت خود آنها را محاکمه می کنند .

 من از خون عزت می گذرم ولی هرگز و هرگز اجازه نخواهیم داد که دست آن قاتلان به خون جوانان این وطنم و مخصوصا احمد عزیزم که با از خود گشتگی جور تمام ناجوانمردان که با نام مبارز در هر سوی جهان و ایران هستند و فقط به فکر منافع خود هستند، را به دوش می کشد، برسد... هرگز اجازه نخواهیم داد...

 من هم از همه مبارزین و فعالان می خواهم که با حضور خود در این فراخوان بار دیگر از فرزند بزرگ خود یعنی احمد باطبی دفاع کنند. 

پاینده و سرافراز باشید

ما هرگز زیر بار ظلم نخواهیم نرفت

عفو بین الملل در بیانیه‌ای که از وضعیت احمد باطبی و همسرش ابراز نگرانی کرد. در این بیانیه که از سوی عفو بین‌الملل امروز منتشر شده آمده است:
طبق گزارش‌های رسیده، احمد باطبی در زندان اوین مراقبت‌های پزشکی کافی دریافت نمی‌کند و در روزهای اخیر از یک حمله عصبی جدی رنج برده که تا بی‌هوشی او ادامه داشته است. زندگی او ممکن است در خطر باشد. احمد باطبی روز بیست و دو فوریه در تماس تلفنی از زندان به پدرش گفته است که مقامات زندان به او توجه نمی کنند. او از پدرش خواسته و اگر جانش را از دست داد به جای مراسم عزاداری برای او جشن زندگی‌اش را بگیرد.."

سمیه بینات، همسر احمد باطبی، در روز بیست و یک فوریه در خارج از تهران بازداشت شد. مکان دقیق بازداشت او برای عفو بین الملل شناخته نشده است. عفو بین الملل نگران است که او به خاطر ارتباط با احمد باطبی در خطر ارعاب و اذیت و آزار و یا بدرفتاری و سوء استفاده باشد..

احمد باطبی در پی اولین دستگیری‌اش در ارتباط با تظاهرات دانشجویی در کوی دانشگاه تهران در سال1999 ، چندین بار در بازداشتگاه مورد ضرب و شتم قرار گرفته است. بعد از آن، او 6 سال را در زندان گذرانده ، در موقعیت های نامناسب و سختی بازداشت شده و سلامتی او رو به وخامت گرائیده است. او از مشکلات عدیده پزشکی که نتیجه شکنجه و بدرفتاری در زندان است رنج می برد. او مانند بسیاری دیگر از زندانیان، درمان های پزشکی را با تاخیر دریافت داشته و یا رد کرده است.

در بیانیه عفو بین الملل آمده طبق گزارش‌های دریافتی، احمد باطبی چندین حمله عصبی را در روز 16 فوریه تحمل کرده که در اثر آنها در طول یک روز، بیش از یک دوره حداقل سه ساعته در بی هوشی کامل قرار گرفته است. طبق گزارش‌ها، هم‌بندان باطبی او را به بهداری زندان بردند. گزارش‌های تایید نشده نشان می‌دهد، احمد باطبی یک ضربه را متحمل شده است.
روز 18 فوریه او بر اثر یک حمله ناگهانی دیگر به بیمارستان شهدای تجریش در شمال تهران منتقل شد. در آنجا از او اسکن و ام آر آی گرفته شد که نتیجه‌اش برای عفو بین‌الملل روشن نیست. در روز 19 فوریه، اگرچه پزشکان به ماموران زندان گفتند او به مراقبت‌های پزشکی در بیمارستان احتیاج دارد و در شرایط مناسبی نیست که زندانی شود، اما او به بهداری زندان بازگردانده شد.

بر اساس خبرهای روز 20 فوریه، مسئولان زندان اوین اظهار داشتند که احمد باطبی به خاطر حساسیت‌هایی که دوستانش در بیرون از زندان بر انگیختند به زندان بازگردانده شد. پدر احمد باطبی شکایت کرده است که فرزندش دوباره با دستبند و پابند به بیمارستان شهدای تجریش منتقل شد، اما از آنجا با تاخیر به بیمارستانی دیگر اعزام گردید. مدیر بیمارستان شهدای تجریش به پدر احمد باطبی گفته که به او دستور داده‌اند تا احمد باطبی را از بیمارستان مرخص کند. او بعدا به زندان بازگردانده شد و در بهداری زندان زیر نظر است. در حالی‌که یکی از دوستان احمد باطبی عنوان کرده که دو قسمت مغز باطبی وضعیت غیر عادی نشان می دهد اما روز 20 فوریه یک سخنگوی قوه قضائیه اظهار کرد که که وضعیت باطبی رضایت بخش است.

عفو بین‌الملل با یادآوری این نکته که به احتمال خیلی زیاد احمد باطبی از تشنج و حملات ناگهانی بیشتری رنج خواهد برد از مقامات ایرانی خواسته است درمان‌های پزشکی مورد نیاز باطبی را در اختیار او بگذارند. بر اساس این بیانیه، عفو بین الملل به خاطر غفلت بخشی از مقامات زندان از توجه به بهداشت و سلامت زندانیان، برای زندگی احمد باطبی ابراز نگرانی کرده است.

رادیو زمانه

Iran: Free Wife of Political Prisoner Seized on Street

(New York, February 23, 2007) – The Iranian government should immediately release Somaye Bayanat, wife of the well-known political prisoner Ahmad Batebi, and investigate the manner in which she was snatched from the streets, Human Rights Watch said today.  

On February 21, two men, thought to be security and intelligence agents, snatched Bayanat from the streets in the northern city of Gorgan, where she works as a dentist. Somaye Bayanat’s brother, Miad Bayanat, provided Human Rights Watch with details of how his sister was detained. Bayanat was meeting a friend at 8 p.m., and as she approached her friend’s car, a light-colored Peugeot pulled out in front of her. Two men exited the car, showed Bayanat a piece of paper, forced her into the vehicle, and drove off.  
 
“The authorities seem to have arrested Somaye Bayanat by snatching her in a kind of kidnapping,” said Sarah Leah Whitson, director of Human Rights Watch’s Middle East and North Africa division. “The Iranian government should release Bayanat and investigate this outrageous arrest.”  
 
According to Miad Bayanat, in the immediate aftermath of her apparent abduction, Bayanat’s family searched for her at police stations and security force offices, but no one had any information on her whereabouts or would confirm if she had been arrested. Confirmation that Bayanat was in the hands of the security forces came only on February 22, when the family received a phone call at 4 p.m. from her cell phone. A man identified himself as calling from the Gorgan’s Women’s Prison, then handed the phone to Bayanat.  
 
Bayanat’s family had heard from her twice after her arrest but before they learned of her whereabouts. First, several hours after her detention, she called a cousin and told him that she would be sending her house keys to him by taxi so that he could take care of her pet.  
 
The family also repeatedly tried to call her cell phone between 8 p.m. and 1:30 a.m., when she finally answered her phone. On this occasion, in an extremely brief phone conversation, Bayanat told them that she was on a work-related trip to the city of Mashad. According to the family, Bayanat had not told them in advance about any such trip, and when they pressed her on the issue, she replied that she could not speak anymore but that she was not arrested.  
 
Finally, on February 22, the family received the phone call apparently made on Bayanat’s cell phone from Gorgan’s Women’s Prison. Bayanat told her family that she had been arrested in connection with a group of medical doctors with whom the authorities are alleging she works, and that she had been charged with several criminal offences, including forging medical documents and performing illegal abortions. She claimed that she would be released within five to seven days.  
 
Miad Bayanat told Human Rights Watch that his family is not aware of any such group of doctors and does not believe any of these allegations, as Bayanat is a dentist.  
 
Bayanat’s arrest comes at a time when her husband, political prisoner Ahmad Batebi, has been suffering severe health problems resulting from the physical and mental pressures of detention, including severe beatings and torture. Security forces arrested Batebi in 1999 for participating in student protests, and the Judiciary subsequently sentenced him to 10 years’ imprisonment. On February 18, the authorities transferred Batebi from Tehran’s Evin prison to Tajrish Shohada Hospital. According to news reports, Batebi’s physician, Hesam Firoozi, announced that Batebi’s condition is dire and that he requires treatment outside of prison. On February 20, the Judiciary’s spokesman, Alireza Jamshidi, told reporters that Batebi’s health is fine. Batebi was returned to Evin and is currently held in section 350 of the prison. He has told his family that he is on a hunger strike to protest his wife’s abduction.  
 
“The Iranian government should release Somaye Bayanat, drop the dubious charges against her, and give proper medical care to her husband Ahmad Batebi,” said Whitson.  
 
Background  
 
Ahmad Batebi first came to international attention when his photo was published on the cover of The Economist magazine in 1999. In the now-famous photo, Batebi is standing in a crowd of student protestors and holding up the bloodied shirt of a fellow student who had been beaten by plainclothes militia during the protests.  
 
Authorities arrested Batebi in connection with his participation in these protests and he was initially handed a death sentence on charges related to endangering national security. The sentence was later commuted, first to 15, then to 10 years’ imprisonment.  
 
While interrogating Batebi, security forces severely beat and tortured him. He described these early experiences in a detailed letter dated March 23, 2000, which he smuggled out of Evin prison. As a result of this torture and poor detention conditions, Batebi’s hearing and eyesight were diminished, and he lost several teeth.  
 
Since being incarcerated, prison authorities have allowed Batebi to leave the prison on furlough several times, usually to seek medical treatment. During one such furlough in November of 2003, authorities detained Batebi following his meeting with Ambeyi Ligabo, the United Nations Special Rapporteur on the Right to Freedom of Opinion and Expression, who was visiting Iran on a fact-finding mission.  
 
After another furlough in the spring of 2005, Batebi did not report back to prison, although authorities were aware of his whereabouts. In July of 2006, Batebi was re-arrested and has been serving his sentence in Evin prison.  
 
Batebi’s physical and mental health have continued to deteriorate in prison, resulting in his recent hospitalization on February 18 at Tajrish Shohada Hospital. He has since been returned to Evin prison. His physician Hesam Firoozi has confirmed his family and friends’ claims that Batebi requires immediate health care in appropriate health care facilities.

پدر احمد باطبی در این رابطه گفت: به دلیل حساسیت های موجود خواستار لغو تجمع امروز در برابر زندان اوین شده ایم اما در دانشگاه ها و از جمله دانشگاه پلی تکنیک تجمع ها و شب شعرهای در حال برگزاری برای درخواست آزادی احمد و سمیه است.

گفتگو با پدر احمد باطبی

احمد باطبی و سمیه بینات در سخت ترین شرایط ممکن و برای اعتراض به وضع موجود دست به اعتصاب غذا زده اند، خطر هر دو آنها را تهدید می کند و خانواده باطبی از همه همراهان و آزادیخواهان دعوت کرده اند تا در تجمع اعتراضی فردا شنبه ۵ اسفند ماه  ساعت ۹ صبح در برابر در زندان اوین شرکت کنند تا صدای خود را علیه این بیدادگریها به گوش جهانیان برسانند.

کمیته پیگیری وضعیت احمد باطبی از همه مردم آگاه و پرشور میهن مان برای شرکت در این تجمع اعتراضی دعوت به عمل آورده و از ایرانیان خارج از کشور نیز درخواست می کند تا با ترتیب دادن تجمعات اعتراضی برای نجات جان این دو فرزند برومند ملت ایران اقدام کنند.

زنده باد آزادی

گفتگوی رادیو برابری با شیوا نظرآهاری در باره تجمع اعتراضی فردا

جوانان، دانشجویان، مردم آگاه و مبارز ایران

احمد باطبی سمبل مقاومت یک نسل علیه دیکتاتوری از هفته گذشته تحت شدیدترین فشارهای روانی قرار داشته است که سرانجام منجر به تشنج عصبی وی و انتقالش با پابند به بیمارستان شده است،بستری شدن احمد باطبی در شرایطی که وخامت حالش به تایید پزشکان  نیاز به مداوای فوری داشت،تنها چند ساعت به طول انجامید و مجددا وی را به زندان بازگردانده و بار دیگر همان فشارهای روانی را بر وی روا داشتند.

در چنین شرایط طاقت فرسایی، این بار سمیه بینات، همسر وی در گرگان ربوده و بازداشت شده است و احمد باطبی نیز در اعتراض دست به اعتصاب غذای خشک زده است.

ما از تمام دانشجویان، روشنفکران، جوانان، نیروهای سیاسی، سازمان های مدافع حقوق بشر و رسانه ها برای اقدام فوری استمداد می طلبیم: جان احمد باطبی و سمیه بینات در خطر است، به هر صورت ممکن فریاد اعتراض خود را علیه این بیداد بلند کنیم.

کمیته پیگیری وضعیت احمد باطبی

سوم اسفند ماه ١٣۸۵

وبلاگ موقت: http://batebi86.blogfa.com/

ای میل: freeirancom@yahoo.com

 این کمیته در آبان ماه ۱۳۸۲ به دنبال ربوده شدن احمد باطبی بعد از ملاقات با گزارشگر سازمان ملل در امور حقوق بشر در تهران و در زمان مرخصی تشکیل شد و به زودی موفق شد تا با جلب توجه افکار عمومی به وضعیت احمد باطبی فعالیت های در این زمینه انجام دهد. سایت آزادی بیان (freebatebi.com) در طول نزدیک به سه سال فعالیت خود محلی برای دفاع از زندانیان سیاسی و به ویژه روزنامه نگاران زندانی شد.

به دنبال خروج احمد باطبی از زندان در تابستان ۱۳۸۴ و اعلام وی مبنی بر عدم بازگشت به زندان با توجه به آنکه احمد باطبی خود در وبلاگ شخصی و برخی رسانه های دیگر به فعالیت مشغول بود، کمیته پیگیری به این جمع بندی رسید که ادامه فعالیت خود را متوقف کند.

اکنون نیز کمیته پیگیری با تکیه بر همیاران احمد باطبی در داخل کشور قصد دارد تا بار دیگر تا زمان مورد نیاز در کنار سایر نهادها و رسانه های مدافع احمد باطبی به فعالیت خود ادامه دهد.